'Torino' raakt het doel

Walt Kowalski (Eastwood) zorgt ervoor dat de indringers op zijn gazon weten wie de baas is in Gran Torino.

Door Jas Singh

De naam Clint Eastwood is synoniem met iconische films, het oproepen van beelden van personages, scènes en dialoog die zijn gekomen om generaties van bioscoopbezoekers te definiëren. Met Gran Torino, Eastwood herinnert het publiek dat hij nog heeft wat er nodig is om een ​​solide entertainer.

Eastwood speelt Walt Kowalski, een Koreaanse Oorlog veteraan die net zijn vrouw verloren. Hij heeft veel meegemaakt in zijn leven en lijkt niet te veel zorgen voor de rest van de wereld. Iedereen - van zijn kleinkinderen om zijn buren - ergert hem, en zijn woede tegenover het leven is veranderd hem in een coldhearted, racistisch mens.

Walt leeft in een diverse wijk die is uitgegroeid tot vervallen met de aanwezigheid van bendes. Op een dag, Thao (Bee Vang), onder druk om een ​​bende te sluiten, probeert te stelen Walt's 1972 Gran Torino. Walt vangt hem en is niet bang om hem de loop van zijn geweer.

Maar hij redt Thao's zus Sue (Ahney Haar), uit wordt lastig gevallen door een groep mannen, en Walt al snel het aanvaarden van het meisje en haar familie, de Hmongs.

Wat begint als een film schijnbaar over respect en cultuur wordt een coming-of-age verhaal voor zowel Walt en Thao. Thao is een geeky tiener zou nooit vermoeden van het stelen van een reep chocola, laat staan ​​een auto. Dus als Thao's familie hoort van zijn daden, zij beschaamd zijn, en zoals gebruikelijk is in hun cultuur, bieden hem naar Walt als een soort dienaar.

De film werkt het ontwikkelen van een relatie tussen Walt en Thao als master en werknemer, maar wordt een van mentor en student. Walt Thao leert alles van hoe je met meisjes te praten over hoe een man te zijn. Door middel van Thao, leren we meer over het verleden van Walt's, over de oorlog en zijn leven voor overlijden van zijn vrouw.

De film is ontroerend, zelfs als het karakter zijn we te sympathiseren met een knorrige oude man, niet in staat van mededogen in de richting van de rest van de wereld. En toch zien we hem groeien om niet alleen de zorg over mensen, maar ook te accepteren en respecteren.

Eastwood, als de ster en de directeur, is onberispelijk. Er is echt niet alles wat de mens niet kan doen. Hij speelt Walt bijna als een volwassen, geharde versie van zijn iconische "Dirty" Harry Callahan, die bracht de jaren 1970 en '80 proberen om het schoonmaken van de straten, alleen te vinden dat zijn inspanningen vergeefs waren. Walt verloor zijn vrouw en zijn enige klampt zich vast aan zijn dure auto, die de wielen in beweging zet bij het vaststellen van een andere relatie.

Hoewel Eastwood schittert in zowat elke scène, moet de ondersteunende acteurs niet helemaal te bereiken dat niveau. Misschien is het moeilijk om jongere spelers te vergelijken met iemand van het kaliber van Eastwood, maar op hetzelfde moment, men moet stijgen naar de gelegenheid en gelijk in een scène. Vang is helaas de enige die werkt goed, misschien onbedoeld, want hij krijgt veel tijd om het scherm laten het publiek op hem betrekking hebben. Een goede tweede zou zijn Haar, die Sue speelt met overtuiging.

Het scenario werkt goed in plaatsen, weer, meestal wanneer Eastwood's personage is op het scherm. Zijn dialoog is er op enige ongemakkelijk, los te laten raciale en wat er ook aan zijn hoofd te maken. Maar er zijn veel humoristische momenten, die inzicht geven in de geest van Walt's.

De film heeft zeker zijn gebreken, van een aantal zwakke en zeer algemeen karakter expositie, in het bijzonder bij het bepalen van de jongere generatie als technologie-gek en respectloos. Er is een aantal sociale commentaar op de zaak, maar alles lijkt gedwongen op het publiek, in plaats van alleen te worden op subtiele wijze weergegeven.

Over het geheel genomen, de film werkt, vanaf het eerste frame, we zijn verslaafd. Of we hem haten of hem graag, we willen zien hoe zowel Walt en het publiek zal worden gewijzigd door de ervaring.